Janneke Vreugdenhil postte vandaag in nrcnext een interessant artikel over de 'nieuwe generatie nepvlees':
http://www.nrcnext.nl/koken/2012/03/22/liever-nepkip-dan-plofkip/
donderdag 22 maart 2012
woensdag 14 maart 2012
Lekker linzenstoofpotje van Nigel
Dit superlekkere, kruidige gerecht van Nigel Slater móet ik wel even posten:
Linzenstoofpotje met zoete uien (vegetarische versie)
Voor 4 personen
Ingrediënten:
4 middelgrote uien
3 kleine wortelen
1/2 tl mild paprikapoeder
1/2 tl kaneel
1/2 muskaatnoot
300 g Le Puy linzen (met blonde linzen gaat het ook ;-))
500 ml bouillon
handje gehakte peterselie
klontje boter
100 g crème fraîche
Bereidingswijze:
1. Hak een ui grof en fruit ze in een beetje olie aan op een matig vuur. Snijd de wortelen in schijfjes en doe ze bij de uien. Doe het deksel op de pan en laat alles een paar minuutjes stomen. Voeg dan het paprikapoeder en de kaneel erbij en rasp de helft van de nootmuskaat eroverheen. Daarna kunnen de linzen erbij, samen met de bouillon en 500 ml water. Doe het deksel weer op de pan en laat het geheel ongeveer 30 minuten zachtjes koken, of tot de linzen gaar en zacht zijn.
2. Snijd de rest van de uien in ringen terwijl dit staat te pruttelen en bak ze - in een andere pan - in wat boter heel langzaam aan totdat ze goudbruin en zacht zijn. Rasp er ten slotte wat nootmuskaat overheen.
3. Strooi vlak voor het serveren een handje gehakte peterselie over de linzen. Serveer met een schepje crème fraîche met daarbovenop de gekaramelliseerde uien.
Heerlijk met een stuk (Turks) brood. De kleur is misschien niet zo aantrekkelijk, maar de warme kruiden maken er echt iets bijzonders van!
Linzenstoofpotje met zoete uien (vegetarische versie)
Voor 4 personen
Ingrediënten:
4 middelgrote uien
3 kleine wortelen
1/2 tl mild paprikapoeder
1/2 tl kaneel
1/2 muskaatnoot
300 g Le Puy linzen (met blonde linzen gaat het ook ;-))
500 ml bouillon
handje gehakte peterselie
klontje boter
100 g crème fraîche
Bereidingswijze:
1. Hak een ui grof en fruit ze in een beetje olie aan op een matig vuur. Snijd de wortelen in schijfjes en doe ze bij de uien. Doe het deksel op de pan en laat alles een paar minuutjes stomen. Voeg dan het paprikapoeder en de kaneel erbij en rasp de helft van de nootmuskaat eroverheen. Daarna kunnen de linzen erbij, samen met de bouillon en 500 ml water. Doe het deksel weer op de pan en laat het geheel ongeveer 30 minuten zachtjes koken, of tot de linzen gaar en zacht zijn.
2. Snijd de rest van de uien in ringen terwijl dit staat te pruttelen en bak ze - in een andere pan - in wat boter heel langzaam aan totdat ze goudbruin en zacht zijn. Rasp er ten slotte wat nootmuskaat overheen.
3. Strooi vlak voor het serveren een handje gehakte peterselie over de linzen. Serveer met een schepje crème fraîche met daarbovenop de gekaramelliseerde uien.
Heerlijk met een stuk (Turks) brood. De kleur is misschien niet zo aantrekkelijk, maar de warme kruiden maken er echt iets bijzonders van!
dinsdag 21 februari 2012
Ik eet een...
Kaki!
Zacht,zoet, stevig, een soort kruising tussen een Charentaismeloen en een mango. Met intens oranje vruchtvlees en een wat dor aanvoelend kroontje. Zijn zusje heet Sharon, een lief meisje, stralend licht van binnen, maar met dezelfde stevige wangen als haar broer.
Het is een nogal schuchtere familie, ze komen maar een paar maanden per jaar buiten, gek genoeg alleen in het najaar. Maar dan doen ze het ook meteen goed, want voor je het weet zijn ze weer weg, overwinteren in warmere oorden.
De familie Kaki en ik ontmoetten elkaar tijdens het ontbijt bij een bakkerij waar het brood verkopen nog op rijm gebeurt. Op het bordje met fruit lag eens niet de obligate mix van te harde meloen, te draderige mandarijn, te slappe druiven, te bruine appel of te smoezelige banaan, maar een mooi waaiertje feloranje plakjes van een vrucht die ik niet kende. Een kleine proefronde verraste me, ik verwachtte een soort meloen, maar kreeg iets anders, iets nieuws, iets interessants. Vol enthousiasme sprak ik de bakker zelf aan. Hij keek me aan met een mengeling van norsheid en verveling, waarom kon dat mens nou niet gewoon dat fruit opeten en verder geen vragen stellen?
Toch moet er iets zijn geweest wat hem ertoe zette - was het mijn aanstekelijke opgetogenheid of was hij geroerd door de grote ogen van onze kleine viking? - om terug naar de keuken te gaan, te verschijnen met een soort appeltje van oranje en me kort(af) uit de doeken te doen wat ik nu eigenlijk aan het eten was.
De weken erop zag ik ze in de koelcel van de supermarkt rillen in hun dunne exotische velletje (foei, denk om de ecologische voetafdruk!). Natuurlijk nam ik er dan een paar mee naar huis om lekker knus op de fruitschaal op te warmen, ik ben geen onmens, voordat ze in mijn yoghurt verdwenen. Ik verheug me al weer op de nieuwe lichting Kaki, om te laten proeven aan mijn kleine viking, om er ijs van te maken en allerlei lekkere dingen mee uit te proberen.
Zacht,zoet, stevig, een soort kruising tussen een Charentaismeloen en een mango. Met intens oranje vruchtvlees en een wat dor aanvoelend kroontje. Zijn zusje heet Sharon, een lief meisje, stralend licht van binnen, maar met dezelfde stevige wangen als haar broer.
Het is een nogal schuchtere familie, ze komen maar een paar maanden per jaar buiten, gek genoeg alleen in het najaar. Maar dan doen ze het ook meteen goed, want voor je het weet zijn ze weer weg, overwinteren in warmere oorden.
De familie Kaki en ik ontmoetten elkaar tijdens het ontbijt bij een bakkerij waar het brood verkopen nog op rijm gebeurt. Op het bordje met fruit lag eens niet de obligate mix van te harde meloen, te draderige mandarijn, te slappe druiven, te bruine appel of te smoezelige banaan, maar een mooi waaiertje feloranje plakjes van een vrucht die ik niet kende. Een kleine proefronde verraste me, ik verwachtte een soort meloen, maar kreeg iets anders, iets nieuws, iets interessants. Vol enthousiasme sprak ik de bakker zelf aan. Hij keek me aan met een mengeling van norsheid en verveling, waarom kon dat mens nou niet gewoon dat fruit opeten en verder geen vragen stellen?
Toch moet er iets zijn geweest wat hem ertoe zette - was het mijn aanstekelijke opgetogenheid of was hij geroerd door de grote ogen van onze kleine viking? - om terug naar de keuken te gaan, te verschijnen met een soort appeltje van oranje en me kort(af) uit de doeken te doen wat ik nu eigenlijk aan het eten was.
De weken erop zag ik ze in de koelcel van de supermarkt rillen in hun dunne exotische velletje (foei, denk om de ecologische voetafdruk!). Natuurlijk nam ik er dan een paar mee naar huis om lekker knus op de fruitschaal op te warmen, ik ben geen onmens, voordat ze in mijn yoghurt verdwenen. Ik verheug me al weer op de nieuwe lichting Kaki, om te laten proeven aan mijn kleine viking, om er ijs van te maken en allerlei lekkere dingen mee uit te proberen.
maandag 17 oktober 2011
zondag 26 juni 2011
Het betere Belgische plakwerk
Iedereen kan zich de reclame nog wel voor de geest halen. Een scène uit een spaghettiwestern, type The Good, The Bad and The Ugly: broeierige warmte, mannen met stoffige laarzen met blinkende sporen op bezwete paarden, vuige blikken, schorpioenen die door het zand wegschieten en een galg. Waaraan een versleten touw met een verrassend solide uitziende knoop bungelt. Gieren cirkelend door de lucht, geduldig rondzwevend totdat zij zich te goed kunnen doen aan de vals uitziende bandiet die het duidelijk niet lang meer zal maken. Lijkt het… Maar dan volgt de geniale ontsnapping, een snoepje waar hij zo lang mee doet dat de bewakers in slaap vallen, en hij op zijn gemak weg kan wandelen. Tough luck, gieren!
Het voortbestaan van dit snoepje, in zijn diepbruine papiertje met goud/bruine wikkel en witte olifant, wordt nu zelf bedreigd. Voor sommige mensen is dit misschien niet wereldschokkend, maar ik trok toch wel even bleek weg toen ik de krantenkop las. Hoewel er veel mensen walgen bij de gedachte aan de chocolade-karamel, die tussen je tanden blijft zitten zodat je er inderdaad nog uren plezier van hebt, is alleen wat plakkerigheid toch geen reden om de productie dan maar naar het Oostblok te verplaatsen? Of wil men hiermee de aan elkaar geplakte kaken van de Belgen weer aan het praten krijgen en de Oostblokkers tot stilte manen? Misschien komt er dan eindelijk een einde al dat jaknikken en neeschudden?
Maar wie garandeert me dat de kwaliteit van mijn snoepje hetzelfde blijft? Voor hetzelfde geld (reken trouwens maar!) wordt de heerlijk krokante pure chocoladelaag langzaam maar zeker vervangen door een slap aftreksel van melkpoeder, suiker, water en cacao; een soort Spreewald Kakaophantasie. En niet langer een stevige, taaie vulling, maar een vloeibare teleurstelling, zoals bij zo’n smerig citroenzuurtje waarvan de vulling zich ineens plakkerig over je tong verspreidt.
Het personeel maakt zich ook al grote zorgen, want ook de Bouchées en de Mignonettes moeten eraan geloven. Voortaan dus gewoon maar Petit Beurre bij de koffie voor het bezoek of zelfgemaakte kleffe broodpudding van restjes supermarktbrood? En wat moeten al die secretaresses op het werk dan, als ze niet af en toe stiekem in de Board Room een pure Mignonette kunnen snaaien om de zoveelste boertige email de baas te kunnen? En al die bandieten met hun laatste wens eindigen nu zeker aan de galg.
Medewerkers van Kraft Foods, laat jullie vastketenen aan de hekken met grote slierten karamel en toffee, waar ook de tanden van de politietangen nog uren plezier van zullen hebben. Ook hier gaat de buit de gieren mooi de neus voorbij, want het betere Belgische chocoladeplakwerk, daar kan niemand tegenop!
Het voortbestaan van dit snoepje, in zijn diepbruine papiertje met goud/bruine wikkel en witte olifant, wordt nu zelf bedreigd. Voor sommige mensen is dit misschien niet wereldschokkend, maar ik trok toch wel even bleek weg toen ik de krantenkop las. Hoewel er veel mensen walgen bij de gedachte aan de chocolade-karamel, die tussen je tanden blijft zitten zodat je er inderdaad nog uren plezier van hebt, is alleen wat plakkerigheid toch geen reden om de productie dan maar naar het Oostblok te verplaatsen? Of wil men hiermee de aan elkaar geplakte kaken van de Belgen weer aan het praten krijgen en de Oostblokkers tot stilte manen? Misschien komt er dan eindelijk een einde al dat jaknikken en neeschudden?
Maar wie garandeert me dat de kwaliteit van mijn snoepje hetzelfde blijft? Voor hetzelfde geld (reken trouwens maar!) wordt de heerlijk krokante pure chocoladelaag langzaam maar zeker vervangen door een slap aftreksel van melkpoeder, suiker, water en cacao; een soort Spreewald Kakaophantasie. En niet langer een stevige, taaie vulling, maar een vloeibare teleurstelling, zoals bij zo’n smerig citroenzuurtje waarvan de vulling zich ineens plakkerig over je tong verspreidt.
Het personeel maakt zich ook al grote zorgen, want ook de Bouchées en de Mignonettes moeten eraan geloven. Voortaan dus gewoon maar Petit Beurre bij de koffie voor het bezoek of zelfgemaakte kleffe broodpudding van restjes supermarktbrood? En wat moeten al die secretaresses op het werk dan, als ze niet af en toe stiekem in de Board Room een pure Mignonette kunnen snaaien om de zoveelste boertige email de baas te kunnen? En al die bandieten met hun laatste wens eindigen nu zeker aan de galg.
Medewerkers van Kraft Foods, laat jullie vastketenen aan de hekken met grote slierten karamel en toffee, waar ook de tanden van de politietangen nog uren plezier van zullen hebben. Ook hier gaat de buit de gieren mooi de neus voorbij, want het betere Belgische chocoladeplakwerk, daar kan niemand tegenop!
zondag 19 juni 2011
vrijdag 3 juni 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)