Het betere Belgische plakwerk

Iedereen kan zich de reclame nog wel voor de geest halen. Een scène uit een spaghettiwestern, type The Good, The Bad and The Ugly: broeierige warmte, mannen met stoffige laarzen met blinkende sporen op bezwete paarden, vuige blikken, schorpioenen die door het zand wegschieten en een galg. Waaraan een versleten touw met een verrassend solide uitziende knoop bungelt. Gieren cirkelend door de lucht, geduldig rondzwevend totdat zij zich te goed kunnen doen aan de vals uitziende bandiet die het duidelijk niet lang meer zal maken. Lijkt het… Maar dan volgt de geniale ontsnapping, een snoepje waar hij zo lang mee doet dat de bewakers in slaap vallen, en hij op zijn gemak weg kan wandelen. Tough luck, gieren!
Het voortbestaan van dit snoepje, in zijn diepbruine papiertje met goud/bruine wikkel en witte olifant, wordt nu zelf bedreigd. Voor sommige mensen is dit misschien niet wereldschokkend, maar ik trok toch wel even bleek weg toen ik de krantenkop las. Hoewel er veel mensen walgen bij de gedachte aan de chocolade-karamel, die tussen je tanden blijft zitten zodat je er inderdaad nog uren plezier van hebt, is alleen wat plakkerigheid toch geen reden om de productie dan maar naar het Oostblok te verplaatsen? Of wil men hiermee de aan elkaar geplakte kaken van de Belgen weer aan het praten krijgen en de Oostblokkers tot stilte manen? Misschien komt er dan eindelijk een einde al dat jaknikken en neeschudden?
Maar wie garandeert me dat de kwaliteit van mijn snoepje hetzelfde blijft? Voor hetzelfde geld (reken trouwens maar!) wordt de heerlijk krokante pure chocoladelaag langzaam maar zeker vervangen door een slap aftreksel van melkpoeder, suiker, water en cacao; een soort Spreewald Kakaophantasie. En niet langer een stevige, taaie vulling, maar een vloeibare teleurstelling, zoals bij zo’n smerig citroenzuurtje waarvan de vulling zich ineens plakkerig over je tong verspreidt.
Het personeel maakt zich ook al grote zorgen, want ook de Bouchées en de Mignonettes moeten eraan geloven. Voortaan dus gewoon maar Petit Beurre bij de koffie voor het bezoek of zelfgemaakte kleffe broodpudding van restjes supermarktbrood? En wat moeten al die secretaresses op het werk dan, als ze niet af en toe stiekem in de Board Room een pure Mignonette kunnen snaaien om de zoveelste boertige email de baas te kunnen? En al die bandieten met hun laatste wens eindigen nu zeker aan de galg.
Medewerkers van Kraft Foods, laat jullie vastketenen aan de hekken met grote slierten karamel en toffee, waar ook de tanden van de politietangen nog uren plezier van zullen hebben. Ook hier gaat de buit de gieren mooi de neus voorbij, want het betere Belgische chocoladeplakwerk, daar kan niemand tegenop!

Nooit meer eten

Duizenden, zo niet miljoenen zwijmelende pubermeisjes met beugelbekkies en lichtgevende elastiekjes gingen me al voor en eindelijk ben ik ook gezwicht: ik heb mij de laatste paar weken mee laten voeren door de beroemde tienervampier- en weerwolfsaga van Stephenie Meyer. De schuchtere Bella en de nurkse vampier Edward, die haar met zijn scheve glimlach tot ongekende hoogten kan brengen, wisselen drie boeken lang smachtende blikken en kuise zoenen, vrijen elkaar op met uitdagende ruzietjes, fluisteren hees zachte woordjes en beloven voor eeuwig onafscheidelijk te blijven. De erotische spanning spat van de pagina's af. Voor tienermeisjes met gierende hormonen is dit waarschijnlijk niet te versmaden, maar leidt het nog ergens toe? Waar blijft de seks, de stomende, zwetende lijven die elkaar verslinden, slagtanden die in halzen bijten, de vampier met eeuwenlange ervaring die de blanke maagd verleidt? Of ben ik nu weer een pervert? En wat heeft dit trouwens met eten te maken?
Alles! Het draait allemaal om eten: Bella die elke avond als een brave surrograathuismoeder kookt voor haar vader en zelf 's ochtends een bakje laffe cornflakes naar binnen lepelt, de bijeenkomsten tijdens de lunchpauze op de middelbare school, weerwolven die dankbaar alles opschransen wat hun wordt voorgezet, wandeltochten met zelfgemaakte lunchpakketten en tieneruitjes die eindigen in de enige pizzeria van de stad. En dan de vampieren die niet eten (en dus niet menselijk zijn?) en bloed van wild jagen, hoewel ze hun tanden veel liever in een mals mensenhuidje zouden zetten. Honger en dorst, zin in meer, proeven, ruiken, voelen, eten met je ogen, handen, mond en lippen. Vleselijke lusten, verpakt in een meeslepend sprookje over eeuwige liefde en vriendschap. Allemaal leuk en aardig, maar wat ik dan toch niet snap: waarom heeft Bella zo'n haast om ook een vampirella te worden als dat betekent dat ze nooit meer gewoon zal eten? Wie wil dat nu zomaar opgeven en ruilen voor een mond vol haar en bloed van een stinkende eland of beer? Alleen maar vanwege het leeftijdsverschil? Nooit meer een goede bruine boterham met oude kaas en graanmosterd, pasta, chocoladetaart, een heerlijke steak, een mooi stukje vis, versgebakken brood met een zachtgekookt eitje... Wat een nachtmerrie!
Wakker worden, meiske, jouw marmeren Adonis is toch al ettelijke decennia ouder dan jij, wat maakt een paar decennia van jouw kant dan uit? Geniet nog van die heerlijke jaren waarin je alles kunt eten wat je wilt en je elke dag ontbijt op bed krijgt, totdat je als oude dame misschien op een dag genoeg hebt van het zoveelste taartje bij de thee. Dan weet je dat de tijd is gekomen dat je jonge god zijn tanden in jouw rimpelige velletje mag zetten en je eindelijk samen met hem de eeuwigheid tegemoet kunt lopen.

Eén prikje maar, het doet geen pijn

Naalden, gatver, de gedachte alleen al geeft me hartkloppingen en zand in mijn knieholten. Zodra die naald op het punt staat om mijn bovenste huidlaag te doorboren, begin ik te wiebelen en te zweten en laat zelfs de kleur in mijn lippen het afweten. Mijn hele lichaam gaat op 'weigermodus' of slaat soms gewoonweg af, zoals dat een keer het geval was in het Tropisch Instituut waar ik me moest laten vaccineren tegen smakelijke reisziektes zoals buiktyfus en gele koorts, hoewel dat misschien ook lag aan de geweldige zweetgeur die de dienstdoende arts verspreidde in zijn kotje zonder ramen. Terwijl hij ons onvermoeibaar over de beperkte verkrijgbaarheid van het rabiësvaccin bleef onderrichten, ging mijn kaarsje uit en de sterrenhemel aan.

Op TV zap ik ook steevast weg als er ook maar een glimp van een naald in beeld komt - Trainspotting is zoals je begrijpt ook niet mijn favoriete film - maar de laatste tijd ben ik ongelofelijk genoeg helemaal verslingerd aan de tattooprogramma's van Discovery Travel en Living. Gebiologeerd zit ik aan de TV gekluisterd terwijl de stoere gozers en chicks van LA en Miami Ink de mooiste kunstwerken op armen, benen, ruggen en voeten tevoorschijn toveren en vandaag zag ik een van de stoerste tattoos ooit: een food tattoo! De vriendin van een chefkok liet een slagersmes met een vork en een lepel op haar zij zetten. Niet dat ik dat ooit zou durven, ik ben veel te schijterig, niet alleen voor die naald, maar ook voor het idee dat ik voor altijd met een soort drietand, vikinghellebaard en kolenschop op mijn lijf moet rondlopen.

De eerste keer dat ik een 'foodtattoo' in levende lijve zag, was op de arm van een collega van mijn zwager, die uit liefde voor zijn afkomst een prei had laten tatoeëren, het symbool voor Wales. Tegenwoordig is het blijkbaar een rage en hoewel de meeste koks, zelfs die van de chique restaurants, tattoos hebben (Anthony Bourdain!) vind ik het toch ongelofelijk wat sommige mensen op hun 'canvas' laten zetten: spuuglelijke, felgekleurde cupcakes met doodskopjes, blikken Campbell's soep, kreeften, pizza's, spaghetti... Zelfs hele groenten- en fruitmanden, een bacchanaal waardig. Hoe ver heen moet je zijn om een hamburger bij een tattooshop te bestellen in plaats van bij de gele M? Of een lap bacon als 'armband' te laten tatoeëren?

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet tegen tattoos, ik vind ze over het algemeen cool en stoer, mooi ook, maar hoe gek ik ook ben op eten, zoetigheid, thee etcetera, toch kun je me niet zo gek krijgen om die liefde te vereeuwigen op mijn huid. Bovendien moet ik er niet aan denken dat ik op mijn 65e ergens onder een vetrolletje nog een tattoo terugvind. Nee, echt niet, geen prikkende naaldjes in mijn poezelige blanke velletje, zelfs niet als mijn kaarsje uit is!

Wat bezielde deze man eigenlijk? Nu maar hopen dat hij een paar mooie petten in huis heeft voor het geval zijn haar niet wil groeien...

Photograph: Peter Byrne/PA via The Guardian