22B

Een druilerige avond, de regen blijft naar beneden miezeren en maakt het zand van het opgebroken wegdek zacht en blubberig. Je voetstappen blijven er net iets te lang in hangen. En hoe je je auto ook parkeert, je stapt altijd in een grote, modderige plas bij het uitstappen. De spetters laten vieze vegen achter op je broek en schoenen en je haar gaat een eigen leven leiden terwijl je probeert al je spullen inclusief baby zo droog mogelijk uit de auto te krijgen.
Baby in de buggy, regenhoes eroverheen, paraplu opsteken (waarom eigenlijk, het waait toch te hard) en off you go. Op naar het ziekenhuis. Maar eerst eten! Iedereen weet toch dat je niet op nuchtere maag een ziekenhuis mag betreden in verband met gevaar voor duizelingen en kotsneigingen? Voor je het weet zit je bij zo'n lieve zuster die zes buisjes bloed uit je melkt en je toesnauwt dat je je arm stil moet houden omdat je anders de naald eruit trekt.

Eten, dus. Niet bij de cafetaria, want daar krijg je hetzelfde voer als de patiënten, maar dan iets minder gepureerd en doodgekookt. Wel bij 22B, een hartverwarmend eethuisje, verstopt in een hoekje bij de Spoed. Het concept is nuchter en simpel: je pakt bestek, kiest een lekkere zelfgemaakte maaltijd en een stuk brood uit de koelvitrine, neemt je dienblaadje mee naar de bar, betaalt, en laat het gerecht daar opwarmen terwijl je iets te drinken kiest uit het uitgebreide gamma.

De informele sfeer en knusse uitstraling zorgen ervoor dat je je op je gemak voelt en lekker wilt blijven zitten om onder het genot van een schuimige latte of spicy Kusmi-tea (ik had de variant met chocolade!) nog een krantje te lezen. Voor de kleine Viking is er een mooie Stokkestoel, waarin hij als een kleine prins de hele omgeving kan bekijken en ongestoord de andere gasten kan beloeren.

Enige nadeel is misschien dat de toiletten buiten zijn en je dus de regen alsnog moet trotseren. Maar het op schattige binnenplaatsje kun in de zomer volgens mij heerlijk weg zitten dromen in de zon. Aanrader dus, deze 22B!

Moshi Moshi

'Welkom in Chinatown, treed door de rode poort, begroet de leeuwen en geniet van de exotische smaken en geuren en laat u meevoeren naar verre oorden.'

Afgelopen zaterdag maakten Lief en ik samen met twee vrienden een culinaire wandeling 'De Japanse keuken' met Daphne van Food for Foodies, die ons alle ins en outs van de Japanse keuken leert kennen en ons meeneemt op een grand tour langs alle Aziatische winkeltjes in de Van Wesenbekestraat.

In de piepkleine Japanse winkel, die er nog niet zo lang zit, verdringen we ons aan weerszijden van de diepvrieseilanden om alle vreemd ogende pakjes en zakjes te begluren, bevoelen en besnuffelen. Op de witte planken staan allerlei soorten zeewier, bonitovlokken, dashi-pasta, sojasaus en andere geheimzinnige potjes met onleesbare karakters. Bij de kassa staat grote plastic pot met gele deksel met een wel heel interessante, grijsbruine substantie erin. Het blijkt kwal te zijn, een delicatesse in veel Aziatische landen. Ehh, tentakeltje, anyone?

We invaderen nog een stel andere Aziatische winkeltjes (vooral Chinese) waar de winkeliers en klanten ons verbaasd aankijken. We staan ook steeds enorm in de weg; we moeten ons tegen de rekken drukken om de steekkarretjes met dozen en zakken te ontwijken die dan doodleuk ergens midden in de winkel worden neergepoot zodat je er bij het naar buiten gaan alsnog bijna je nek over breekt.

Bij de Spar Criée vergapen we ons aan al het lekkere en bijzondere vlees dat er ligt: Bressekippen met hun felrode kam en zwarte poten, fazanten, bosduiven, en orgaanvlees zoals slokdarmen, varkensoren, pens, maagjes, poten en snuiten, niertjes en uteri. Een van de vrienden zegt heel tactisch dat een varken op anatomisch vlak nogal lijkt op een mens, smakelijk...

Daphne vertelt ondertussen onvermoeibaar verder over noedels, oliën, kruiden, Japanse biefstuk en sojasaus. Ze vergelijkt de Japanse eetcultuur met de onze en beschrijft haar eigen ervaringen in Japan zodat we er ons echt een voorstelling van kunnen maken. Japanners eten bijvoorbeeld de hele dag door en lopen tijdens het shoppen niet alleen van schoenenwinkel naar schoenenwinkel, maar ook van eettentje naar eettentje. Dat zouden ze hier van mij ook wel in mogen voeren! Beetje shoppen, eten, nieuw paar schoenen vinden, eten, ...

's Middags maken we in de kookstudio een lekkere sushi met dille en gestoomde makreel (lekker dedderen met kleefrijst en zeewiervellen), rundvleeslapjes met noedels en een sesamsaus, misosoep met paddenstoeltjes en lente-ui en een dessertje van rode vruchten met groene theegranita.
Het voorgerecht is supersimpel maar ontzettend lekker: edamameboontjes (in een grote zak uit de vriezer), gekookt in zout water en bestrooid met nog meer zout, waarbij je de boontjes zo uit de peulen trekt met je tanden.

Na afloop dwalen we voldaan nog even door de straat om daarna door de prachtige poort weer terug te keren naar de Westerse wereld.

De Kleine Prins wordt langzaam groot!

Eindelijk! Mijn kleine prins der koningskruiden heeft zijn kopje boven zijn kweekzakje uitgestoken! Een paar dagen geleden zag ik het eerste brutale blaadje al aan de rand snuffelen en al gauw volgden er meer schattige groene koppetjes.



In het zakje ruikt het nu ook een beetje naar basilicum, dus je zou denken dat mijn vorige methode effect had gehad. Niets is minder waar! Ook met bedreiging, afgunst en wat positieve competitie kreeg ik de kleine groene rakker niet aan het groeien. De dwarskees. Zelfs een beetje Guantanamo-achtige stimulatiemethodes mochten niet baten: waterboarding, uitdroging, blootstellen aan felle zon, intimidatie...

Totdat ik er genoeg van had en ik besloot om dan maar 'good cop' te spelen. Ik zette de kleine prins op zijn schoteltje op de vensterbank naast twee nieuwe vriendjes, die ook nog moesten groeien en plotseling nam hij een groeispurt van jewelste. Ik ben trots op hem. Hij is niet een van de snelste, maar het wordt nog wel wat met hem, ik heb er alle vertrouwen in.

Sinjoren en Plebs

Afgelopen donderdag tot en met zondag was het op de Gedempte Zuiderdokken een drukte van jewelste met 'Antwerpen Proeft' en 'Het Bollekesfeest', twee culinaire evenementen die al een paar maanden op mijn agenda stonden. Nieuwsgierig gemaakt door een culinair tijdschrift (delicious.), konden we het niet laten om na de voorstelling van Circus Klezmer even over de dokken te lopen. Mijn Lief houdt bovendien ook wel van een lekker hapje. Het lijkt wel alsof de zon álle Antwerpenaren uit hun huis heeft gesleept en op de dokken heeft geparkeerd. Maar wel duidelijk gescheiden, uiteraard.

Bij Antwerpen Proeft hebben de Sinjoren duidelijk de overhand. De platinablonde, goedgevulde dames met grote zonnebril, chique handtas en dito wiebelhakken en de hippe incrowd van m'as-tu-vu-Antwerpen vullen de stijlvolle, classy terrassen van Fiskebar, Lucy Chang, Grand Café Glenn's en Marcolini. Voor het luttele bedrag van 7 bonnen (= 7€), waarvoor je al een halfuur in de rij moet staan en die je alleen per 10 kunt kopen, is dat glas met bubbels voor jou. Of wat dacht je van een exquis hapje met gebraiseerde varkenswangetjes?

Hoe kan het toch dat 'food'-evenementen altijd een soort chique volk aantrekken? Ik zie mezelf ook als een soort 'foodie', om het maar even populair uit te drukken, maar bij al dat uiterlijk vertoon voel ik me helemaal niet op mijn gemak. Met mijn gezicht op 'hard to get' (maar wel met Birkenstocks aan mijn voeten) maak ik her en der wat foto's, terwijl ik op moet passen dat ik niet door zo'n Schuttershoftrien opzij word gebumpt, omdat zij op het menu wil kijken. Het verbaast me dat de minihondjes thuis zijn gelaten. Of misschien liggen ze wel op één van de pretentieuze barbecues; over exotisch hapje gesproken...

Over een houten vlonderroute kom je na een paar honderd meter bij de grensovergang tussen de twee kampen en stap je het terrein van het Bollekesfeest op. Dit is duidelijk voor het 'plebs': tentjes in felle kleuren, lange rijen voor de Bollekeskraam, wapperende vlaggetjes en gezinnen met kinderen en opa en oma. Hier staan Confiserie Roodthooft, de Kempense beulingkraam, de Antwerpse handjes- , neusjes- en wafeltjeskraampjes en de slager met zijn paardenrookvlees. Maar als je goed kijkt, kun je ook hier en daar een chique monsieur en madame zien smullen van hun spiesje met beuling!

In de Museumstraat is 's middags de grootste aardbeientaart geserveerd, en die heb ik gemist, verdorie! Verderop, bij het KMSK, is de kruidenmarkt, waar je voor het geringe bedrag van 5€ van een heus 'kruidentheebuffet' kunt genieten. Voor een tweede keer bijschenken mag!
Nog steeds met Jamie Oliver in mijn gedachten koop ik een Oost-Indische kers en een rozemarijnplant voor op mijn zonovergoten vensterbankje. Volgens de dame in het kraampje kan een kind de was doen: 'Altijd goed voelen met je vinger. Als ze nog vochtig zijn, hoeven ze geen water!'

Ondertussen hebben we nog steeds niets geproefd van al het lekkers dat er wordt aangeboden door de verschillende restaurants en cateraars. Een beetje geïrriteerd en teleurgesteld door de opgeprikte sfeer die er hangt en het gedoe met de bonnetjes, nestelen we ons dan maar onverrichter zake bij de Zomerbar.

Oké, de delicious.-tent was erg mooi aangekleed met schalen vol groente en fruit en elke standhouder had erg veel zorg aan de presentatie besteed, maar volgend jaar ga ik toch maar op een druilerige donderdagavond. Hippe designer regenlaarsjes en regenjas aan en nog 'harder-to-get-look' op mijn gezicht. Chique dames beware!

Experiment II

Aangestoken door Jamie Olivers zaaiwoede in 'Jamie at Home', waar hij tomaten uit laarzen en aardappelen uit zakken tuinaarde laat groeien, ben ik bij de supermarkt met de leeuw op zoek gegaan naar zaaigoed voor beginners en klunzen met een kleine buitenruimte. Keuze te over, maar helaas moest ik de pompoenen, courgettes, bonen en worteltjes aan mijn neus voorbij laten gaan wegens te weinig plek op het balkon. Ik zag het al voor me: trossen tomaten aan het balkon, bungelend voor de ramen van mijn onderbuurvrouwen en de bezoekers van de wasserette al 'koekhappend' mijn tomaten snoepend. Of - het verhaal van Jack en de Bonenstaak indachtig - een enorme bonenstaak tot aan het balkonnetje van mijn bovenbuurman die dan nog meer reden zou hebben om stampend door het huis te lopen. Doe maar niet.

Na een paar rondjes van het zaadmixmolentje viel mijn oog op de 'Snijgroentenmix' oftewel 'Jeunes Pousses', die je al na een paar weken kan oogsten om je salade mee op te leuken. Ik ben een voorstander van konijnenvoedsel, alle smakelijke blaadjes zijn aan mij besteed, en deze zien er wel heel lekker uit.

Thuis meteen onder in het plastic-'bom-van-Hiroshima'-kastje gedoken en twee oude boterbakjes opgeduikeld. Als Jamie het in een laars kan, moet dit zeker lukken! Op de gang ligt gelukkig nog een restje potgrond. Even uitkijken dat ik ook niet dit keer in een vreemde wollige substantie grijp die later een dode rat blijkt te zijn zoals me de laatste keer gebeurde. Met mijn armen vol spullen kniel ik neer op het balkon en strooi de zaadjes in de bakjes, dek ze af met een mooi laagje aarde met mijn schepje, geef ze een gulle scheut water en zet ze op mijn vensterbank in de zon.

Vanochtend heb ik al een schuchter groen scheutje tussen de aarde uit zien piepen, dus het duurt vast niet lang meer voordat ik ook op zijn Jamie Olivers met mijn draadmandje aan mijn arm en mijn rubberlaarzen aan mijn slablaadjes kan oogsten en een lekkere salade kan fabriceren. Delish!

Hoe is het ondertussen met...

...het basilicumkweekzakje? Al twaalf dagen verzorg ik de opkomende plantjes vol liefde en aandacht in de hoop dat ik binnen een paar dagen kan beginnen 'oogsten', zoals mij is beloofd op het etiket van het zakje. Ik houd zelfs een 'Basilicumplantjesdagboek' bij! Maar de twee weken zijn bijna om, dus nu wil ik wel eens wat resultaat zien. Pesto wil ik maken, een pot of zes, ik heb niet voor niets de hele winter jam- en mosterdpotjes gespaard, tot groot ongenoegen van mijn Lief, die ze altijd omkegelt als hij een fles wijn in de kast wil neerzetten.

Hoewel het na die twaalf dagen al gezellig druk is in de zak, en de steeltjes wat langer zijn geworden, is er verder nog niets dat er op duidt dat ik basilicum aan het kweken ben en geen kroos of vergeet-mij-nietjes. De blaadjes zijn al sinds dag 8 niet meer gegroeid, het ruikt niet eens naar basilicum! Mij een beetje met hun tere groene blaadjes verleiden, maar ondertussen niet groeien! Het is dat ik biologisch ben aangelegd, anders had ik ze een scheut Pokon toegediend, dat zal ze leren! In plaats daarvan heb ik het tactischer - of gemener, als je het zo wilt zien - aangepakt. Bij een grote Belgische supermarktketen met een leeuw heb ik een pot biologische, volgroeide basilicum gekocht die ik op de vensterbank in de zon heb gezet. Precies in het gezichtsveld van de kweekzak. De komende dagen ga ik extra lief zijn voor mijn gekochte basilicum, ik zal muziek voor hem spelen, zijn blaadjes oppoetsen en hem met veel smaak opeten, onder luid gesmak.

Wedden dat de basilicum in de kweekzak binnen no time ook groot en sterk wordt en lekker begint te ruiken? Een beetje competitie is nooit weg, iedereen heeft soms een idool nodig om naar op te kijken en het beste uit zichzelf te halen, of je nu een koningskruid bent of niet.

Koningskruid tegen slangenbeten

Helpt volgens Wikipedia ook tegen artritis, bronchitis, verkoudheid, koorts, influenza, maagzweren, reuma, oorpijn, epilepsie, hartziekten, malaria, sinusitis, buikpijn en overgeven. Het zou zelfs helpen tegen haarverlies, ocharme, had Gerard Joling dat maar eerder geweten.

Nee, dit is niet een of ander wondermiddel dat ik via een obscure email in mijn 'Ongewenste Items' aangeboden heb gekregen. Het gaat hier om een ordinair, doch zeer smakelijk, huis-tuin-en vooral keukenplantje: Basilicum.

Vorige week heb ik van mijn moeder van de kruidenier met de knuffelbare reclame-acteur een zakje gekregen met zelf te kweken basilicum. Biologisch, in een charmante stazak die je gelijk als kweekzak kunt gebruiken. De zak als een zak soep openknippen, een beetje aarde eruit halen, zaadjes erin doen, aarde er weer op en dan 5 eetlepels - niet meer niet minder - water erbij doen en dan wachten. Binnen twee weken kun je je eigen pesto maken. Wat een vooruitzicht, ik heb er nu al zin in.

Al een paar dagen houd ik mijn kweekzakje nauwlettend in de gaten, ondervraag mijn Lief over de stand van zaken en giet elke avond liefdevol een eetlepeltje water op de aarde. En vooruit, soms een beetje meer, het is immers zo warm geweest de afgelopen dagen.



En vandaag gebeurt er dan iets: de zaadjes zijn aan het uitlopen en steken aarzelend hun frisgroene koppetjes boven de aarde uit. Dank aan mijn Lief voor het scheutje water van vandaag!