Zoals het fornuis thuis piept...

Er is keihard gewerkt door lieve vrienden, familie en collega's. Er zijn muren schoongemaakt, plafonds en drempels afgeplakt, er is gewit, gegrijsd, geblauwd, gegeeld, gevanilled en gegroend, behangen, gevloekt en dozen versleept, heel veel dozen, maar de verhuisrompslomp is eindelijk grotendeels voorbij. Op een aantal plekken staan nog dozen, er moeten nog wat kasten in elkaar (de kwaliteit van de MeubelZweed laat zeer te wensen over!) en er liggen nog verfretouches te wachten, maar we zijn er, in ons nieuwe appartement ergens in de Kempen, waar we elke ochtend vrolijk door de haan uit bed worden gekraaid. En het zo stil is dat we de buurman aan de overkant zijn jampotje kunnen horen leegschrapen.

Maar wat is hij mooi, mijn nieuwe keuken, met zijn granieten blad, glimmende kookplaat en zeeën van bergruimte. Zijn fonkelende vloer, waar je bijna op uitglijdt als je op sokken loopt en waar vaat- en glaswerk genadeloos op kapot stuiteren. Zijn vaatwasser die ons echtelijke ruzies zal besparen zodat er weer energie is voor nieuwe issues. Zijn inbouwkoelkast die al voor eeuwig is ingewijd met een onverwijderbare kwak kwark onder de richel.

Het eerste gebakken eitje op zondagochtend was een uitdaging. Na al die jaren op gas - en een blauwe maandag op elektriciteit - te hebben gekookt, moest ik vroeg of laat toch met mijn tijd mee en aan de inductiekookplaat. En na ettelijke pogingen, die meer leken op een kampioenschap slowcooking (een heel goede oefening in geduld, vooral als je zwanger bent), begin ik toch aan mijn nieuwe fornuis te wennen. Het eitje op zondag maakt ondertussen het vertrouwde bakgeluid en ik ben in staat om binnen een halfuur een maaltijd op tafel te zetten in plaats van binnen en uur.

Maar helemaal vertrouwen doe ik het nog niet; het ziet er allemaal zo high tech en breekbaar uit, en de plaat slaat alarm, vooral als je er per ongeluk iets op zet. Tijdens de verhuizing had ik er angstvallig een dik stuk karton en een groot papier overheen gelegd met de woorden 'Kookplaat. Niet op staan!'. Ik zag het al helemaal voor me: een grote voet, een krakend geluid, een barst en dan een benepen 'Sorry!' en ik geen kookplaat meer, nog voordat ik een poging had kunnen wagen. Om de troepen toch tevreden te houden (ik hoop dat het is gelukt?!), sleepte ik elk weekend allerlei ingrediënten van het oude appartement naar het nieuwe, om daar gevulde broden te maken. Ik nam daarvoor van die heerlijke platte Marokkaanse broden en belegde ze met smos kaas, tonijnsalade met rucola en komkommer, ham met preischeuten, ham met tuinkruiden en mijn persoonlijke favoriet: hoummous met gegrilde courgette en aubergine met knoflookolie, tomaat en feta.

Het afscheid van de bakker van deze heerlijke broden, in de Provinciestraat in Antwerpen, op de hoek van de Somersstraat (laat die dure Kleinblatt maar lekker links liggen!), viel me zwaar. Ik werd zelfs wat emotioneel toen hij zoals altijd 'Tot ziens' zei en ik moest vertellen dat ik niet meer zou komen, omdat ik ging verhuizen; zo'n bakker moet ik hier nog maar zien te vinden. Gelukkig is er wel een 'good old' bakker om de hoek, die dan weer heerlijke kingsize Waldkornbroden en koffiekoeken verkoopt, een heimelijk genoegen voor zondagochtend, terwijl we op het ruime terras op onze nieuwe tuinset genieten van het zonnetje.

Antwerpen, ik ga je missen, met pijn in het hart, maar ik kan niet wachten om te ontdekken wat deze zomer voor ons in petto heeft!

Nooit meer eten

Duizenden, zo niet miljoenen zwijmelende pubermeisjes met beugelbekkies en lichtgevende elastiekjes gingen me al voor en eindelijk ben ik ook gezwicht: ik heb mij de laatste paar weken mee laten voeren door de beroemde tienervampier- en weerwolfsaga van Stephenie Meyer. De schuchtere Bella en de nurkse vampier Edward, die haar met zijn scheve glimlach tot ongekende hoogten kan brengen, wisselen drie boeken lang smachtende blikken en kuise zoenen, vrijen elkaar op met uitdagende ruzietjes, fluisteren hees zachte woordjes en beloven voor eeuwig onafscheidelijk te blijven. De erotische spanning spat van de pagina's af. Voor tienermeisjes met gierende hormonen is dit waarschijnlijk niet te versmaden, maar leidt het nog ergens toe? Waar blijft de seks, de stomende, zwetende lijven die elkaar verslinden, slagtanden die in halzen bijten, de vampier met eeuwenlange ervaring die de blanke maagd verleidt? Of ben ik nu weer een pervert? En wat heeft dit trouwens met eten te maken?
Alles! Het draait allemaal om eten: Bella die elke avond als een brave surrograathuismoeder kookt voor haar vader en zelf 's ochtends een bakje laffe cornflakes naar binnen lepelt, de bijeenkomsten tijdens de lunchpauze op de middelbare school, weerwolven die dankbaar alles opschransen wat hun wordt voorgezet, wandeltochten met zelfgemaakte lunchpakketten en tieneruitjes die eindigen in de enige pizzeria van de stad. En dan de vampieren die niet eten (en dus niet menselijk zijn?) en bloed van wild jagen, hoewel ze hun tanden veel liever in een mals mensenhuidje zouden zetten. Honger en dorst, zin in meer, proeven, ruiken, voelen, eten met je ogen, handen, mond en lippen. Vleselijke lusten, verpakt in een meeslepend sprookje over eeuwige liefde en vriendschap. Allemaal leuk en aardig, maar wat ik dan toch niet snap: waarom heeft Bella zo'n haast om ook een vampirella te worden als dat betekent dat ze nooit meer gewoon zal eten? Wie wil dat nu zomaar opgeven en ruilen voor een mond vol haar en bloed van een stinkende eland of beer? Alleen maar vanwege het leeftijdsverschil? Nooit meer een goede bruine boterham met oude kaas en graanmosterd, pasta, chocoladetaart, een heerlijke steak, een mooi stukje vis, versgebakken brood met een zachtgekookt eitje... Wat een nachtmerrie!
Wakker worden, meiske, jouw marmeren Adonis is toch al ettelijke decennia ouder dan jij, wat maakt een paar decennia van jouw kant dan uit? Geniet nog van die heerlijke jaren waarin je alles kunt eten wat je wilt en je elke dag ontbijt op bed krijgt, totdat je als oude dame misschien op een dag genoeg hebt van het zoveelste taartje bij de thee. Dan weet je dat de tijd is gekomen dat je jonge god zijn tanden in jouw rimpelige velletje mag zetten en je eindelijk samen met hem de eeuwigheid tegemoet kunt lopen.

Culinair Kleuradvies

Eigenlijk houd ik er niet van om op een blog te melden dat er al lang geen activiteit is geweest en dat dat schandalig is, want dat is zo ook wel duidelijk. Anderhalve maand... februari is natuurlijk wel een korte maand, maar toch.
Er moet wel een heel goede reden zijn om mijn liefde voor eten opzij te schuiven, en er zijn er twee. Een hele tijd heb ik - tot mijn grote verdriet - een afkeer gehad van etenswaren, vooral chocolade, koffie en drop. Dit komt dan wel weer door een zeer heugelijk feit: er is een minifoodie in de maak die al in een vroeg stadium - vanuit een veilige plaats - zijn of haar willetje doordrijft. Gezonde happen blieft het prutske, boordevol groente en andere partjes van de schijf van vijf. Verantwoord, uitgebalanceerd en voedzaam en anders wordt het zonder pardon retour afzender gestuurd.
Gelukkig gaat het nu al een stuk beter en krijg ik weer meer zin om in de keuken te staan om dingen uit te proberen, zoals de wonderwel gelukte Bapao die ik vorige week uit mijn stoommandje toverde (niet zonder enige plakpoespas). En binnenkort verhuis ik naar een veel grotere keuken, met zeeën van aanrecht- en kastruimte, een inductiekookplaat, twee soorten ovens (combi en normale) en zelfs een vaatwasser! Ik kan niet wachten om hier mijn kooklusten te gaan botvieren, maar voor er goed en wel ook maar een eitje gebakken kan worden, moet er natuurlijk geverfd, behangen en ingericht worden. Mijn aandacht is dus de laatste tijd noodgedwongen uitgegaan naar interieurmagazines en brainstormen over kleurcombinaties. Etcetera. Mijn hoofd staat naar kleur, textuur en motiefjes. Het is zelfs zo erg dat ik op zondagochtend om 7:30 wakker werd omdat mijn hoofd overliep van de ideeën. Plotseling merkte ik ook met enige verrukking dat de inhoud van mijn mijn voorraadpotten perfect in de VT wonen kon: prachtige kleurschakeringen en texturen, zo weggelopen uit een fotowallpaper (alleen is mijn foto niet echt wallpapermateriaal).
Ik zie het al voor me: de muur van mijn nieuwe keuken behangen met een foodiewallpaper van een zonnige markt ergens in Italië of Frankrijk met kraampjes vol sappig fruit en verse groente om bij weg te dromen als ik erwtensoep of spruitjes maak. Ja, ideeën te over, ik droom nog even verder.

Winkelmandjes gluren

Bij de man voor me in de rij bij de kassa gisteren stond 's avonds duidelijk spaghetti bolognese op het menu: bosje peterselie, blikjes tomatenpulp, schaaltje gehakt, worteltjes, bosje selderij, zakje geraspte kaas... en een pak spaghetti, dat hij nog bijna vergat en nog snel even uit het pastarayon griste terwijl hij stond te wachten (de kassière was ook verschrikkelijk sloom, de band liep bijna achteruit!). Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen: 'Zo, lekker spaghetti bolognese vanavond?' Ik had al wat oogcontact proberen te maken, wat geglimlacht, maar het moment was voorbij voordat ik er erg in had en stond hij de boodschappen al in zijn rugzak te laden.

Het blijft ook wat gluren bij de buren, een soort grens van privé en publiek die je eigenlijk niet mag overschrijden. Je kijkt in het mandje van de persoon achter je of voor je en fantaseert zelf een maaltijd in elkaar. Een praatje aanknopen over de boodschappen en vermeende maaltijd lijkt wel 'not done'. Het is natuurlijk een blijk van onbeschaamd gluren als je ineens begint over de artikelen in het mandje of wagentje en de persoon in kwestie het hemd van het lijf vraagt over zijn maaltijdplannen voor die avond. En misschien lag er wel een gênant tijdschrift onderin, een Dag Allemaal of zo, of een Story, of een Men's Health of een Beau Monde en heb ik hem/haar betrapt op een heimelijk genoegen. Maar wat maakt mij dat uit: een maaltijd met een halve liter Ben & Jerry's Oatmeal Cookie Dough en de Beau Monde is ook een maaltijd!

En soms ben ik zo nieuwsgierig! Zo stond er laatst een meneer achter me die vijf kilopakken keukenzout en drie potten ricotta op de band laadde. Had hij zijn eigen kaasmakerijtje thuis of had zijn vrouw hem opdracht gegeven om de voorraadkast bij te vullen of werd er een soort reuzenricottabrood gebakken voor een of andere Joodse feestdag? Ik wilde het hem zo graag vragen, maar ook toen leek het ongepast, waardoor ik nu dus na een paar maanden nog steeds niet weet waar al die pakken zout en potten ricotta voor waren...

Laat ik het omdraaien: zou ík het leuk vinden als iemand mijn boodschappen zou analyseren en alvast een maaltijd voor mij in elkaar zou draaien? Om heel eerlijk te zijn: niet altijd, het ligt ook een beetje aan mijn stemming. Maar meestal sla ik een praatje over eten niet af; tips en recepten uitwisselen en praten over een van mijn favoriete onderwerpen... Ik vind sowieso dat er meer over eten gepraat zou mogen worden, niet alleen in de supermarkt, maar ook in de trein, metro, bus, tram en op het werk. En mensen mogen best in mijn mandje of wagentje gluren en me vragen wat ik van plan ben met die ingrediënten. Maar niet te vaak, hè, ik heb ook mijn heimelijke genoegens!

Van een koude Kerstmis thuiskomen

Daar zit je dan, met je foodie-aspiraties, bomvol ideeën voor hoogdravende teksten over het kerst-vrede-op-aarde thema, vriendschap, samen eten en hoe mooi de wereld wel niet is als je met zijn allen rond de tafel van een goede maaltijd geniet. Allemaal van tevoren uitgedacht, het moest alleen nog op 'papier' gezet worden, met een paar leuke foto's erbij.
Het liep alleen even anders dan gedacht. Het kerstdiner en de kerstlunch bij de schoonouders en ouders was erg gezellig, het winterweer sfeervol, maar mijn maag wilde niet meewerken. In plaats van zich te verheugen op smakelijke hapjes en zoete lekkernijen, liet hij me duidelijk voelen dat hij niet van dit soort giebelegeintjes gediend was. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Zelfs chocolade kon hem niet meer bekoren, en dan is het erg.
Dus in plaats van met uitgebreide maaltijden en proeverijen, mocht ik hem slechts mondjesmaat tevreden stellen met fruit, yoghurt, sla, stukjes brood, af en toe wat vlees en beschuiten. Dit heeft hem wat tot bedaren gebracht, maar helemaal de oude is hij nog niet.
Zodra ik het rommelende monster onder controle heb, verdere berichten, maar voor nu in ieder geval nog een keer:
De allerbeste wensen voor 2011!

Braaf visje

Sinds twee weken volg ik een cursus culinaire fotografie, gegeven door specialist Frank Croes. Afgelopen zaterdag mochten we zelf aan de slag met lichten, softboxen (of in het geval van mijn partner en mij een geïmproviseerde softbox met een lamp en een wit scherm aan een wiebelig verlengsnoer) een stuk piepschuim, een vers stukje hele brave vis en een Porsche-mes. Het fototoestel wilde niet meewerken, maar dat krijg je als je stoer wilt doen en niet durft aan te komen met je kleine zeegroene pocketcamera'tje. Ondanks de geduldige uitleg van Lief en mijn geestdriftige aantekeningen duurde het oncomfortabel lang om de diafragmaopening en sluitertijd aan te passen. Gelukkig had mijn fotografeerpartner vroeger zo'n zelfde camera en toverde ze flux alle instellingen op hun plaats terwijl ik met rode wangetjes gegeneerd toekeek. Hieronder een impressie van de resultaten!

Sappige oranje jubelteentjes

Als de geur van vorst en brandend hout met scherpe frisheid mijn neus prikkelt gaat er ergens in mijn hoofd een deurtje wagenwijd open en word ik meegesleurd naar de geuren van mijn kindertijd. Vol weemoed denk ik terug aan de intocht van Sinterklaas, in opperste staat van spanning opgekruld op de bank zitten en volledig opgaan in het verhaal van vermiste pakjes, verdwaalde boten en Aart Staartjes. De allereerste avond mijn schoen zetten, Sinterklaasliedjes expres verkeerd zingen, de periode voor pakjesavond waarin de sfeer altijd een paar graden warmer was en de kou me niet leek te deren. De rommelpiet die op school alle laatjes en meubeltjes overhoop had gegooid en voor alle kinderen een cadeautje en mandarijntjes achter had gelaten. Pakjesavond zelf, oergezellig, een traditie waar iedereen elkaar liefdevol plaagde met gedichten en surprises en daarna prettig voldaan naar bed ging. En dan de dag daarna, als ik mijn cadeautjes mocht meenemen naar school om ze trots te laten zien aan mijn vriendinnetjes. Niet dat zij oog hadden voor mijn sprookjesboek of voor de prachtige tekeningen die er in stonden, want zij hadden de nieuwste Barbie en My Little Pony met glitterhaar dat je echt kon kammen.

En mandarijntjes. Zonder mandarijntjes geen december. En onlosmakelijk verbonden met Sinterklaas. Wie zegt dat die appeltjes van oranje sinaasappels zijn? Het zijn mandarijntjes! In deze periode zijn ze op hun best, met een bitter schilletje dat zich niet zomaar gewonnen geeft (hoewel ik ooit een docent geschiedenis had die mandarijnen met schil en al verschalkte) met daaronder een rozet van oranje jubelteentjes die knus tegen elkaar aan zitten. Een sappig zuigend geluid als je de teentjes van elkaar haalt. Zoetzurig in je mond, zacht, maar toch iets om in te bijten. Heerlijk snackfruit waar je van kunt blijven eten. En wat een geluk, het is pas begin december, ik mag nog een hele maand, én een beetje, tot Driekoningen natuurlijk, en dan is het 'Dag jubelteentjes, dahag, dahag, mandarijn!'