Wallraf-Richartz-soep

Augustus een paar jaar geleden, Lief en ik, bijna student-af, reizen met een goedkoop ticket met de Thalys naar Keulen voor een low budget stedentrip. Het vooral niet sfeervolle hotel is ook studentenbudget en heeft voor ons de pikdonkere 'suite' op de zolder gereserveerd. 's Ochtends worden we tijdens het ontbijt wakker gefiedeld door 'Contemporary popular music in violin' en 's nachts word ik wakker gekriebeld door sprinkhanenpoten die over mijn arm kruipen. Erg romantisch dus, en tot overmaat van ramp ligt er een verkoudheid op de loer die haar slijmerige vingertjes niet van me kan afhouden. Al snotterend loop ik met een zakdoek in de ene hand en de hand van Lief in de andere door de regenachtige stad totdat de zonnestralen door de wolken breken en een beetje warmte brengen in de grauwheid.

Na de zoveelste regenbui zoeken we ons heil in het Wallraf-Richartzmuseum. Lief wil de kunstwerken echt bekijken, ik wil alleen een droge plek waar er niet om de haverklap een druppel aan mijn neus hangt, of die nu van de regen komt of niet. We lunchen in het museumcafé met een hartverwarmende wortel-gembersoep die de strijd aangaat met de verkoudheid in mijn luchtwegen. Heerlijk. Sindsdien maak ik deze zachte, pittige soep regelmatig en elke keer weer geniet ik van de troostrijke warmte die bij elke hap door mijn lijf stroomt.

Het oorspronkelijke recept is alleen met wortel en gember, maar het is ook erg lekker om er een scheutje kokosmelk aan toe te voegen, een Djeroek Poeroetblaadje (limoenblad) of een snufje Ras-el-Hanout en bijvoorbeeld een deel van de wortelen te vervangen door zoete aardappel en/of pompoen.

Voor 2 personen:
Ongeveer 700 gram wortelen (4 of 5 grote)
1 liter groentenbouillon
Stukje gember van ongeveer 2,5 cm, geraspt of fijngehakt
2 teentjes knoflook, geraspt of gesnipperd
1 ui, gesnipperd
Laurierblaadje
Zout
Peper
Evt. snufje komijn
Evt. 1/4 theelepel chiliflakes

Schrap de wortelen en snijd ze in schijfjes. Doe een scheutje olie in een soeppan en fruit de ui, knoflook en gember licht aan. Voeg op dit moment de komijn en chiliflakes toe en fruit eventjes mee. Als de uitjes en knoflook zacht zijn, maar nog geen kleur hebben, de schijfjes wortel en het laurierblad toevoegen, even meebakken en daarna afblussen met de bouillon. De groenten in de bouillon laten koken tot ze zacht zijn en daarna de soep pureren (vergeet niet om eerst het laurierblaadje eruit te halen!) en op smaak brengen met zout en peper.

Die Leiden des jungen Prinzes

Het heeft niet mogen baten, het heeft niet mogen zijn. Na een wekenlange strijd heeft hij het opgegeven. Achteraf gezien ging het al langer niet goed met hem, hij had geen eetlust, hield geen vocht binnen en spuugde alles uit.

Ik dacht dat hij eenzaam was en kocht wat vrienden voor hem: Bieslook, Oost-Indische kers en Rozemarijn. Hij kon ook wel wat vakantie gebruiken, dacht ik, en stuurde hem samen met zijn vrienden uit logeren naar landelijk gebied, waar ze naar hartenlust konden genieten en ontspannen. Hij kreeg zelfs een nieuw onderkomen, verhuisde van zijn zakje naar een ruimer mandje, werd gekoesterd en in de zon gezet, maar het was al te laat. De slechte invloed van zijn vrienden, die steeds meer dronken, zich niet meer wasten en tot slot onder het ongedierte kwamen te zitten en stierven, bleek al onderhuids te sluimeren.

De koude dagen en de natte grauwheid maakten dat hij zich nog eenzamer voelde, onbegrepen, in de steek gelaten door zijn vrienden. De traumatische ervaringen van de afgelopen maanden bleven door zijn hoofd spoken waardoor hij steeds dieper wegzakte, niet meer in staat om te eten of drinken. Ik deed een laatste poging om zijn pijn wat te verzachten, zette een altijd vrolijk vetplantje naast hem, in de hoop dat hij zich daar wat aan op zou trekken. Maar het guitige gekwebbel deed hem alleen maar meer in zijn schulp kruipen. Lusteloos liet hij zijn steeltjes hangen, deed zijn best niet meer om zijn groene blaadjes te verzorgen en te laten schitteren zodat ze uiteindelijk verdorden, reddeloos verloren.

Het sprookje is voorbij, de kleine prins is niet meer. We zullen hem missen.























P.S. Ja, ik heb ook gemerkt dat het raam vies is!

Huisvlijt: Jack-o-Lantern in the House!

Niets zo leuk als spelen met eten, als je het daarna maar zelf opeet... Vrijdag 29 oktober deed ik mee met een workshop cupcakedecoratie 'Halloween' bij Gitte van Taartelicious en ziehier het resultaat! Heb je ooit zo'n schattig spinnetje en spookje gezien (zei zij bescheiden)? Niet te veel op de details letten; suikerpasta boetseren is nog best moeilijk! En natuurlijk had ik mijn trutte-allures even opzij moeten zetten en mijn nagels moeten knippen...


De zaterdag voor Halloween hebben we ze - met het risico van een psychedelische trip door de kleurstoffen - lekker opgepeuzeld en hartelijk gelachen om Lief die heel toepasselijk een grijnzende mond vol zwarte tanden had van het grind bij het grafsteentje. Het bracht ons in ieder geval helemaal in de stemming voor de grimmige sfeer van Tim Burton's Alice in Wonderland!

De Groentenboeman en het Fruitspook

'Onze Lore eet geen groente, ze spuugt ze gewoon uit!' 'Ik ken een moeder die elke dag fruittaartjes bakt om haar kinderen toch maar fruit te laten eten.'

Als ik dat soort dingen hoor, valt mijn mond open tot aan mijn tenen, waarom lusten kinderen tegenwoordig niets meer? Oké, ik heb ook mijn voorkeuren; zo gruwel ik van erwtjes uit blik, omdat ik als kind een keer mijn bord niet leeg wilde eten en mijn ouders me net zo lang lieten zitten totdat ik het bord met kleffe, koude erwtjes wel leeg had gegeten. En mijn broertje presteerde het toen hij nog heel klein was om zijn sla alleen te eten nadat mijn moeder er vanillevla doorheen had geroerd. En ja, gekookte andijvie lijkt op snot.

Maar toch. Van onze ouders moesten wij alles proeven, en hoewel dat de ene keer beter verliep dan de andere, hebben wij nooit de groente- en fruitfobie opgelopen die momenteel gemeengoed schijnt te zijn. Veel kinderen lusten alleen tomaat, komkommer en een klein blaadje sla, appels zijn alleen goed als moes, broccoli en bloemkool lijken op hersenen en zijn dus eng, sinaasappels zijn zuur, wortelen zijn voor het paard van Sinterklaas en boontjes, wie lust er nu boontjes?! Het gaat zelfs al zo ver dat je regelmatig hoort 'Ik lust geen groente, dus...' Alsof 'geen groente lusten' betekent dat je dan geen enkele groente wilt eten alleen maar omdat het in die categorie valt! Dus als chocolade 'groente' had geheten was het ook niet lekker geweest? Of dan ineens wel?

Geen groente bij het diner, chips bij de lunch, want hé, aardappels zijn toch een soort groente? Maar we nemen ook geen ontbijt, want bruine boterhammen zijn goor, cornflakes worden zompig en die moeten in melk, gatver! Neem maar een ontbijtkoekje van Lu, met chocolade en suiker, en een glas sinaasappel uit een pak, dan kom je de ochtend wel door. Tussendoor een candybar, gooi je boterhammen weg, en thuis linea recta achter de XBox; Lara zal je wel gemist hebben.

De voedselindustrie springt hier handig op in: kaas en worst in Mickey Mousevorm, gemanipuleerd witbrood - dat eigenlijk bruin brood is, maar in een wit jasje - handige snack- en dipproducten met allerlei kunstmatige additieven en plastic verpakkingen waar niemand van wakker ligt. Snelheid, gemak en en hapklaarheid staan voorop, gezondheid haalt niet eens de top 10. En hoewel de gele M en de kruidenier die op de kleintjes let er van alles aan proberen te doen om mensen 'on the go' aan de groente en het fruit te krijgen - wortelballetjes en appelschijfjes bij het Happy Meal of op reis - zijn de groentenboeman en het fruitspook nog springlevend.

En wat is het jammer, er is zo veel keus, zo veel lekkers, zo veel verse producten die er om schreeuwen om met liefde klaargemaakt te worden. Misschien piep ik wel anders als ik zelf kinderen heb, maar ik zal ze zeker kennis laten maken met mevrouw Spruit, meneer Peer, madame Appel, monsieur Broccoli en hun hele familie. En ik beloof plechtig dat zelfs de gezusters Erwt en slijmerige oom Andijvie aan bod zullen komen.

Cosy food

Doe de gordijnen maar dicht, de verwarming op 10, kaarsjes aan en slofjes aan je voeten. Laat de regen gezellig op het raam tikken, laat het roodborstje lekker buiten zitten en nestel je tegen je geliefde op de bank met een dekentje over jullie voeten.

Heel romantisch en hartverwarmend allemaal: een beetje knuffelen, strelen, hier en daar een kusje stelen, maar dan: Realitycheck! Bekvechten om de afstandsbediening en over wie wat mag kijken. Hij wil zijn kennis van de vaderlandse geschiedenis bijspijkeren in de vorm van een zeer erudiete serie over de Lockheedaffaire en Den Uyl (die tafeltennist!). Zij wil wegdromen bij sexy semi-vegetarische vampiers met scherpe tanden en brede borstkassen die tenminste nog weten hoe ze een vrouw moeten behandelen. Een patstelling dus.

Toch is de behoefte aan een cosy avond groter dan henzelf en het onmogelijke gebeurt: ze stappen samen de keuken in om een heerlijk winterwarm gerecht te maken. Hij het groen/blauw gestreepte schort, zij het witte met delftsblauwe tegeltjes. Afwas aan de kant, twee snijplankjes naast elkaar - harmonieus. Hij snijdt de uien en worteltjes, raspt de knoflook en maakt tomatensaus.

Zij kookt de linzen, grilt aubergines en roert Manouri, melk, peper en maïszetmeel zachtjes tot een lekkere kaassaus en samen bouwen ze laagje voor laagje hun eerste wintermaaltijd: een laag tomaten, een laag aubergines, een laag tomaten, een laag aubergines en ten slotte de zacht golvende kaassaus die knapperig en smeuïg de pittige, kruidige groenten zal bedekken.

Ze genieten er samen van, aan een mooi gedekte tafel bij kaarslicht. De eerste koude dag is een feit, besloten met een winterwarme maaltijd.

Dus lok je Lief naar de keuken en maak samen dit recept:

Vegetarische Moussaka

(4 personen)

2 aubergines (in plakken)
olijfolie
zout en peper
100 gr. (Puy)linzen
1 liter groentenbouillon
1 el olijfolie
1 ui (gehakt)
2 teentjes knoflook (gehakt)
2 wortelen (in kwarten)
1 1/2 tl kaneel
1 blik (400 gr) tomatenblokjes
1 handje platte peterselie
naar smaak: chiliflakes

1 pakje Manouri à 200 gr of 200 gr feta
1 el maïszetmeel
melk

Bestrijk de aubergines met olijfolie en strooi er zout en peper overheen. Gril de plakken aan beide kanten in een grillpan totdat ze zacht zijn. Kook de linzen beetgaar in de groentenbouillon (afhankelijk van de linzen, ca. 20 min), giet ze af. Verwarm de olijfolie in een hapjespan of grote koekenpan en fruit de ui en knoflook tot ze zacht zijn, maar nog niet bruin. Doe de wortelen erbij en bak nog 2 minuten. Voeg de kaneel en de blokjes tomaat toe, laat dit 10 minuten pruttelen en schep dan de linzen erdoorheen. Laat nog 5 minuten doorpruttelen. Voeg ten slotte de peterselie en zout en peper toe en laat de saus iets afkoelen. Je kunt eventueel nog naar smaak wat chiliflakes toevoegen.
Verwarm de oven voor op 180 graden. Leg lagen aubergines en saus om en om in een ovenvaste schaal. Begin met een laagje saus en eindig met een laag aubergine.

Maak de kaassaus door de Manouri of feta in een laagje melk al roerend te smelten op een laag vuur. Breng zachtjes aan de kook. Doe ondertussen een eetlepel maïszetmeel en wat koude melk in een kommetje en roer het glad. Strooi er wat verse zwarte peper uit de molen doorheen. Voeg dit mengsel toe als alle kaas is gesmolten en haal het meteen van het vuur. Roer zachtjes om en schenk de saus voorzichtig over de aubergines.

Bak de moussaka ongeveer 35-45 minuten in de oven totdat de kaassaus mooi goudbruin is gekleurd. Serveer met een groene salade en knapperig brood.



Dit recept komt uit de Zweedse 'Elle Mat & Vin' die ik voor mijn verjaardag van vriendin J kreeg.

Moshi Moshi

'Welkom in Chinatown, treed door de rode poort, begroet de leeuwen en geniet van de exotische smaken en geuren en laat u meevoeren naar verre oorden.'

Afgelopen zaterdag maakten Lief en ik samen met twee vrienden een culinaire wandeling 'De Japanse keuken' met Daphne van Food for Foodies, die ons alle ins en outs van de Japanse keuken leert kennen en ons meeneemt op een grand tour langs alle Aziatische winkeltjes in de Van Wesenbekestraat.

In de piepkleine Japanse winkel, die er nog niet zo lang zit, verdringen we ons aan weerszijden van de diepvrieseilanden om alle vreemd ogende pakjes en zakjes te begluren, bevoelen en besnuffelen. Op de witte planken staan allerlei soorten zeewier, bonitovlokken, dashi-pasta, sojasaus en andere geheimzinnige potjes met onleesbare karakters. Bij de kassa staat grote plastic pot met gele deksel met een wel heel interessante, grijsbruine substantie erin. Het blijkt kwal te zijn, een delicatesse in veel Aziatische landen. Ehh, tentakeltje, anyone?

We invaderen nog een stel andere Aziatische winkeltjes (vooral Chinese) waar de winkeliers en klanten ons verbaasd aankijken. We staan ook steeds enorm in de weg; we moeten ons tegen de rekken drukken om de steekkarretjes met dozen en zakken te ontwijken die dan doodleuk ergens midden in de winkel worden neergepoot zodat je er bij het naar buiten gaan alsnog bijna je nek over breekt.

Bij de Spar Criée vergapen we ons aan al het lekkere en bijzondere vlees dat er ligt: Bressekippen met hun felrode kam en zwarte poten, fazanten, bosduiven, en orgaanvlees zoals slokdarmen, varkensoren, pens, maagjes, poten en snuiten, niertjes en uteri. Een van de vrienden zegt heel tactisch dat een varken op anatomisch vlak nogal lijkt op een mens, smakelijk...

Daphne vertelt ondertussen onvermoeibaar verder over noedels, oliën, kruiden, Japanse biefstuk en sojasaus. Ze vergelijkt de Japanse eetcultuur met de onze en beschrijft haar eigen ervaringen in Japan zodat we er ons echt een voorstelling van kunnen maken. Japanners eten bijvoorbeeld de hele dag door en lopen tijdens het shoppen niet alleen van schoenenwinkel naar schoenenwinkel, maar ook van eettentje naar eettentje. Dat zouden ze hier van mij ook wel in mogen voeren! Beetje shoppen, eten, nieuw paar schoenen vinden, eten, ...

's Middags maken we in de kookstudio een lekkere sushi met dille en gestoomde makreel (lekker dedderen met kleefrijst en zeewiervellen), rundvleeslapjes met noedels en een sesamsaus, misosoep met paddenstoeltjes en lente-ui en een dessertje van rode vruchten met groene theegranita.
Het voorgerecht is supersimpel maar ontzettend lekker: edamameboontjes (in een grote zak uit de vriezer), gekookt in zout water en bestrooid met nog meer zout, waarbij je de boontjes zo uit de peulen trekt met je tanden.

Na afloop dwalen we voldaan nog even door de straat om daarna door de prachtige poort weer terug te keren naar de Westerse wereld.

Vis bij de leeuw

Goed nieuws! De supermarkt met de leeuw doet eindelijk ook mee: sinds een aantal weken heeft de supermarkt zijn eigen viswijzer.

Afgelopen vrijdag stuurde mijn zwager me een link van Stichting De Noordzee met het bericht dat Delhaize in december 2009 een overeenkomst heeft gesloten met het WWF om hun ecologische voetafdruk te verkleinen door onder andere verantwoorde vis in hun productgamma op te nemen. Stichting De Noordzee staat in voor de analyse en inhoudelijke beoordeling van de vis (in functie van de viswijzer). Zo weet je als klant zeker dat je kiest voor vis die op een milieuvriendelijke manier is gekweekt en niet komt uit overbeviste gebieden. De bedreigde vissoorten zullen verdwijnen uit het assortiment en de etiketten zullen duidelijkheid verschaffen over plaats waar de vis is gevangen of gekweekt.

Allen daarheen dus en stop die viswijzer in je tas; hij is te vinden in het koelschap bij de visafdeling. Hopelijk volgen de twee andere grote ketens ook snel!



Voor het persbericht, klik hier